Archives

வார்த்தைகளின் வார்த்தைகள்


எல்லா இடத்திலும் எல்லோரிடத்திலும் எல்லோராலும் ஒரே மாதிரி இருந்துவிட முடிவதில்லை , ஆளுக்கேற்ற மாதிரி ஆடை உடுத்தி இடத்திற்கேற்ற மாதிரி நடிக்க வேண்டிய நாகரீக கோமாளிகளாகத்தான் நாமனைவரும் இருக்கிறோம், “உண்மையாக யாருமே இல்லை” என வருத்தப்படுகிறவர்களால் கூட உண்மையான முகங்களை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதென்பதும், அவர்களால் கூட உண்மையான முகத்துடன் எப்போதும் இருக்க முடிவதில்லை என்பதும் தான் நிதர்சனமான உண்மையாக இருக்கிறது.

அவன் ஒரு நடிக்கத்தெரியாத அப்பாவி, மிக எளிதில் மனமுடைந்து போகும் இலகுமன பிராணி , ஆளுக்கேற்ற மாதிரி பச்சோந்தியாக தெரியாத படுபாவி., போலிகளை கண்டு கண்டு கடுப்பாகி வெறுப்பின் உச்சத்தில் யாவரையும், யாவற்றையும் வெறுத்து ,தனது நம்பிக்கையை வார்த்தைகள் கொண்டு கிழித்தெறிந்து எரித்தழிக்க முயல்கிறான் அவன் . வார்த்தைகள் மெல்ல மெல்ல அர்த்தமிழந்து அவனிடத்தில் மௌனமாகிப்போய் நிற்கிற போது அவன் வார்த்தைகளை வார்த்தைகளால் ஏசுகிறான்… (வார்த்தைகளும்  வாய்திறந்து அவனோடு பேசின …)

ஏய் வார்த்தைகளே !!

ஏய் வார்த்தைகளே !!

உங்களை வீசித்தானே எல்லோரும்

காரியம் சாதித்துக் கொள்கிறார்கள் !

என் கைக்கு மட்டும் ஏன் உங்களை

வீசி எரியும் வித்தை வாய்க்கவில்லை

உங்களை கொண்டு தானே

என்னை ஏமாற்றுகிறார்கள்

ஏன் நீங்கள் என்னிடத்தில்

வாய் திறந்து சொல்லவில்லை !

உங்களை நம்பித்தானே

என்னையே மறுதலித்து

என்னையும் அடமானம் வைத்தேன்

ஏன் நீங்கள் தடுக்கவில்லை !

அவனி முழுக்க நிறைந்திருக்கும்

அத்தனை வர்த்தைகளும்

ஆதரவேதுமின்றி !

அர்த்தமிழந்து அலையட்டும் !

ஹ்ம் ..

உங்களை ஏசக் கூட

உங்கள் உதவிதானே

தேவைப்படுகிறது

எங்களுக்கு !

அந்த திமிரோ ?

உங்களையே சேர்த்து

உங்களிடத்தில் கேட்கிறேன்

உள்ளது உள்ளபடி

உண்மை சொல்வீர்களா ??

உங்களின் நிரந்தர இருப்பிடம் எங்கே ?

எங்கே இருக்கிறீர்கள் நீங்கள் ?

பேச்சின் பின்னாலா ?

எழுத்தின் பின்னாலா ?

வாசிப்பின் பின்னாலா ?

பின்னும் நாங்களில்லை

முன்னும் நாங்களில்லை

எல்லாமும் எல்லோரும்

எங்கள் பின் இருப்பதனை

அறியாயோ மானிடனே !

சர்வம் வார்த்தை மயம் !!

உங்களைக்கொண்டு தானே

நாங்களே பேசிக்கொள்கிறோம்

நீங்கள் கூட பேசுவீர்களா?

இத்தனை கால மௌனம்

உடைபட்ட மாயம் ?

இதுவரைக்கும் எம்மை யாரும்

உம்மைப்போல எரித்ததில்லை

உண்மையைச் சொல்லச் சொல்லி

உலுக்கியும் எடுத்ததில்லை.

ஓ!

அழுதிட்ட பொழுதுகளில்

அறுதலாய் வரவில்லை

அடித்துலுக்கிக் கேட்கையிலே

பதில் சொல்ல வந்தீர்களோ??

பேசப்படும் பொருளும்

பேச்சும் பொருளும் நாமே !!

பேச்சில் மறைந்திருக்கும்

சத்தமும் அமைதியும் நாமே !!

கேட்கிற சக்தியிருந்தால்

கேட்கமலேயே கேட்கும்

நாங்கள் கூறும்

ஆறுதல்கள் அறிவுரைகள்

அமைதியான பேருரைகள் !

ஏனெனக்குக் கேட்கவில்லை?

அழுகிற பொழுது அழுகையிலும்

சிரிக்கிற பொழுது சிரிப்பினிலும்

பேசுகிற போழுது பேச்சினிலும்

எதன்போதும் ஏதோ ஒன்றால்

எப்போதும் எம் குரலை

மறைத்து விடுகிறீர்கள் !!

மறுபடியும் உம்மை கேட்கிறேன்

ஏனெனக்கு

உங்களை வீசியெறிந்து

காரியம் சாதித்துக் கொள்ளும்

வல்லமை வாய்க்கவில்லை?

யாருக்கும் கேட்டிராத எம் குரலை கேட்பவனே !!

வல்லமை இல்லையென்று

சொன்னவன் எவனுனக்கு !!

எதைக் கொண்டு எமையிழுத்தாய் !

 எப்போதும் எம்மருள் தப்பாது உமக்குண்டு !

 ஒரு நிமிசம்….

 கயவர்களுக்கும் கூட

 உன் வல்லமை வாய்த்திருக்கிறதே ??

 காரணம் ??

 எம்மை நம்பி வாய்திறக்கும் யாவருக்கும்

 நன்று தீது பாராமல் எங்களருள் கிடைப்பதுண்டு !!

 எல்லோர் வார்த்தைகளையும் நம்பி விடாதே

 ஆனால் வார்த்தைகளின் உள்ளிருக்கும்

 வார்த்தைகளின் வார்த்தைகளை நம்பு !!….
 வேறு யாரோ கூப்பிடுகிறார்கள்

 வருகிறோம் !!!!

    

   

கலாம் இறக்கவில்லை !

 எழுந்திரிச்சு வாருமய்யா !
————————————————–
 
கண்டதையும் எண்ணி மனம்
கவலை கொண்ட வேலையிலே
கனவின் விதையெடுத்து
கண்களில் விதைத்தவனே
கண்ணுறக்கம் கொண்டாயோ !
நம்பிக்கை ஒளியிழந்து
சோர்ந்திருந்த பொழுதுகளில்
வார்த்தைகளாய் வந்தெனக்கு
நல் வாக்கு கொடுத்தவனே
கண்ணுறக்கம் கொண்டாயோ !
நீ பிறந்த மண்ணினிலே
பிறந்தவன் நானென்று
பெருமை பாடி நான் திரிய
புகழ சேர்த்து வச்சவனே
கண்ணுறக்கம் கொண்டாயோ !
வாழ்ந்து கெட்ட தேசமிது
மறுபடியும் வாழுமென்று
வாக்கு ஒன்னு கொடுத்தாயே !
நீ கண்ட பெருங்கனவ
நெசமாக்கிப் பார்க்குமுன்னே
என்னையா அவசரம்
உனக்கிப்ப கண்ணுறங்க !
பாரத தேசமிதை
பார்புகழும் நாள் காண
நீ இங்கு வேணுமய்யா !
உன் கனவு நெசமாகும்
எழுந்திரிச்சு வாருமய்யா !
நீ விதைச்ச விதையெல்லாம்
நாளைக்கு மரமாகும்
முளைச்ச மரமெல்லாம்
உனைப் பார்க்க உயிரேங்கும்
எழுந்திரிச்சு வாருமய்யா !
விழிப்பில்லா தூக்கம் கொண்டு
நீ தூங்கி விட்டதாக
எல்லோரும் சொல்லுறாங்க
அவங்க வாக்கைப் பொய்யாக்க
எழுந்திருச்சு வாருமய்யா !
யார் யாரோ வந்தாங்க
யார் யாரோ போனாங்க
நடமாடும் உயிராக
நான் பார்த்த ஒரு தலைவன்
நீ மட்டும் தானய்யா !
கோடித்துளி கண்ணீர் கொட்டி
தேசமே அழுகுதய்யா !
எழுந்திரிச்சு
வாருமய்யா !
மாணவர்கள் மத்தியிலே
பேசிக்கொண்டே மறஞ்சுப்போக
பேச்சோடு பேச்சாக
மூச்சோடு மூச்சாக
காத்தோடு கரைஞ்சுப் போக
கனவெதுவும்
கண்டீரோ !
உன்னதமானவர்களின்
உன்னத கனவுகள்
உண்மையாகுமென்று
உரைத்துப்போனவரே !
உம் கனவு பலிக்குமென்று
எனக்கு நம்பிக்கை இருக்குதய்யா !
எழுந்திரிச்சு வாருமய்யா !
(தலைவனே உம்மை தலைவணங்குகிறேன். நீ இறக்க மாட்டாய் என எப்போதும் நம்புகிறேன்)